ឆោមស្រស់ដកដង្ហើមធំ៖

"ពេលនេះខ្ញុំជាបងថ្លៃរបស់ឧត្ដមណា យើងត្រូវគោរពសិទ្ធគ្នាទៅវិញទៅមក ដើម្បីបំភ្លេចរឿងចាស់ !"

"បងកំពុងអង្វរព្រះចន្ទ្រឱ្យលេបទុកស្រមោលអូនរួចហើយកុំឱ្យវានៅសល់ក្នុងបេះដូងបងទៀត !"

ឆោមស្រស់ដកយកចិញ្ចៀនសងគេវិញ៖

"ខ្យល់កម្មផ្តាំស្នេហ៍ ហើយគូសបញ្ជាក់នូវពាក្យបែកគ្នាដោយខានមិនបាន សុំប្អូនទុករបស់មរតកនេះប្រគល់ឱ្យប្រពន្ធចុះ !"

ធីតាបង្វិលខ្លួនចេញទៅយ៉ាងលឿន ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ផ្សំដំណេក ។ យប់នេះកំសត់គេងជាមួយចន្ថា ។

ឧត្តមក្តាប់ចិញ្ចៀនបញ្ញើក្នុងដៃ ដោយចិត្តក្រៀមក្រំជាទីបំផុត របស់នេះបានវិលមករកម្ចាស់គេវិញហើយ ហើយបញ្ជាក់ថាគ្មាននិស្ស័យទេ ។

ស្រីល្អរ៉ាមីបើកទ្វារចូល ឃើញប្តីដេកធ្វើមុខជូរហួញ.. ស្រីគ្រប់លក្ខណ៍ប្រញាប់រត់ទៅឱបគេ ថ្មមៗ រួចដោះអាវធំចេញ៖

"បងមិនស្រួលខ្លួនឬ ?"

ទេវង្សឱបចង្កេះស្រីជាប់៖

"មិនមែនមិនស្រួលខ្លួនទេ គឺវាមិនស្រួលចិត្ត អូនទៅជួបឧត្តមមែនទេ បងកំពុងបន្ទោសខ្លួនឯងថា ស្នេហាពិតបងយកពីអូនមិនបានទេ !"

ស្រីស្រស់ឱបកប្តីជាប់៖

" កុំនិយាយបែបនេះបង ការពិតគឺអូនយកចិញ្ចៀនទៅឱ្យឧត្តមវិញទេតើ រ៉ាមីស្មោះត្រង់ចំពោះបងជានិច្ចជឿចិត្តអូនចុះ !"

ទេវង្សរីករាយណាស់គេក្រសោបប្រាណស្រីពេញរង្វង់ដៃ៖

"កុំកុហកបងណា៎ ! រ៉ាមីបងស្រលាញ់អូនណាស់ បងមិនចង់ឱ្យអូនរំលឹកក្តីស្រលាញ់ទៅអ្នកណាទេ !"

"ហ៊ឹះ ! កូនមួយហើយនៅប្រចណ្ឌផ្តេសផ្តាសទៀត បងមិនចេះស្រលាញ់នារីពីរក្នុងពេលតែមួយទេ !"

"ចំណែកអូនក៏អញ្ចឹងដែរ !"

ទេវង្សសើចខឹកៗ៖

"កុំកាច់បងពេកប្រពន្ធសំលាញ់ !"

គេអង្អែលថ្ពាល់ដ៏រលោងស្រិលរបស់ស្រីដោយក្តីរំភើប៖

"អូនទៅមើលកូនយើងមួយភ្លែតសិន !"

ទេវង្សសើចកក្អឹក៖

"កុំយកលេសបងមិនល្ងង់ដល់ម្លឹងទេ !"

រ៉ាមីអៀនខ្ទប់មាត់ប្តី៖

"នេះអូនក្តិចជំនួសអេឡែន! ចុះអាណាក្តិចសំរាប់ខ្លួនឯង?"

រ៉ាមីឆ្លើយលែងរួចទៅហើយ ព្រោះមាត់ទេវង្សបិទមាត់នាងជិតស្រេចបាត់ទៅហើយ ។

ឧត្តមបាននាំប្រពន្ធទៅនៅជាមួយឪពុករបស់គេ ឯចំណែកទេវង្សនិងរ៉ាមី នៅជាមួយលោកអេនីដ លោកស្នងការស្រលាញ់កូនប្រសាណាស់ ព្រោះនាងចេះបំរើប្តីនិងឪពុកក្មេកគ្មានទាស់ ។

លោកសរសើរកូនប្រុស ដែលចេះរកប្រពន្ធដ៏ល្អ និងចៅដ៏ស្អាតមកជូនលោក ។ ក្រោយពីបាយពេលល្ងាចរួច កំសត់វាសប្បាយណាស់ ព្រោះបានឪពុកម្តាយនិងជីតា ពបនែ្លងពីដៃមួយទៅដៃមួយចន្ថាអង្គុយញញឹមមើលសុភមង្គលរបស់មិត្តនាង ។

រ៉ាមីផ្គត់ផ្គង់ចន្ថាយ៉ាងបរិបូណ៌ ដាយ៉ានិងលីបាត្រលប់ទៅព្រៃគប់វិញអស់ហើយ ទេវង្សអង្អែលស្មាភរិយា៖

"បងដាក់ឈ្មោះឱ្យកូនយើងថា វង្សហស្សិកា វាជាតំណាងភាពរីករាយនិងសុភមង្គលក្នុងគ្រួសារយើងណាអូន ! ឈ្មោះកំសត់គឺម៉ាក់វាចង់កាច់ប៉ាវា មិនឱ្យប្រើទាល់តែសោះ !"

រ៉ាមីញញឹមលើកកូនថើបញីញក់ អ្នកប្រុសទាញកូនចេញ ៖

"ថើបប៉ាវាវិញក្រអូបជាង !"

ធីតាសំលក់ព្រោះអៀននឹងឪពុកក្មេក លោកអេនីដញញឹមហុចដៃ៖

"ឱ្យហស្សិកាមកប៉ា ដឹកចៅដើរលេងមួយជុំ តោះចេញទៅជាមួយអ៊ំណាចន្ថា !"

ទេវង្សញាក់មុខដាក់ប្រពន្ធ រួចខ្សឹបដាក់ត្រចៀក៖

"ប៉ាដឹងទុក្ខធុរៈកូនៗមែន!"

ស្រីហួសចិត្តក្តិចស្លឹកត្រចៀក ជាមួយនឹងសំណើចរីករាយទទួលអនាគតភ្លឺថ្លារបស់នាងដោយក្តីពេញចិត្ត ។

ចប់ដោយបរិបូណ៌!

និពន្ធដោយ៖ អ្នកស្រី ម៉ៅសំណាង